«Και μετά αφού ερωτευτούμε;», με ρώτησες.
Και μετά; Δεν είμαι ερωτευμένη για το μετά. Είμαι ερωτευμένη τώρα!
Ίσως φοβάμαι το «μετά» και δεν θέλω να το σκέφτομαι.
Ίσως τα έχω κάνει τόσες φορές θάλασσα στο παρελθόν που δεν βρίσκω νόημα να προβληματίζομαι παραπάνω από όσο χρειάζεται η κάθε στιγμή.
Ο χρόνος δίνει όλες τις απαντήσεις!
Μου είπες «θέλω να μου χαμογελάς για πάντα».
Το για πάντα είναι κάθε «τώρα» που ζούμε. Αν κάθε «τώρα» εγώ σου χαμογελάω και εσύ μου χαμογελάς, είναι αρκετό.
Μα εσύ φοβάσαι πάλι.
Φοβάσαι πως θα χαθεί η αγάπη στο χρόνο, στη ρουτίνα. Κι εγώ σκέφτομαι… πως θα ‘θελα να ζω σε μια άλλη εποχή.
Σ’ εκείνη που η αγάπη κρατούσε μέχρι τα βαθιά γεράματα γιατί κάθε μέρα ήταν μια νέα μάχη, χωρίς πείσματα, χωρίς φόβους, χωρίς ποινή στο πρώτο λάθος.
Λίγοι έμειναν από εκείνη την εποχή, αγάπη μου. Έχουν ρυτίδες στο πρόσωπο, όμορφα μάτια και μεγάλη καρδιά. Θα τους δεις να περπατούν χέρι-χέρι.
Δεν φοβήθηκαν να αφεθούν στον μεγάλο «εχθρό», την Αγάπη, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Γιατί η Αγάπη δεν είναι κάτι άλλο, πάρα ένας τρόπος να υπάρχεις στον κόσμο, αρκεί να τα έχεις καλά μαζί της.
Να μην της πας κόντρα. Μη την αρνηθείς.
Να παίζεις με τους όρους της. Εκείνους που άφησαν κληρονομιά οι αρχαίοι και άλλους τόσους που θα μάθεις στη πορεία καθώς αγαπάς.
Όμως απαγορεύονται οι ρομαντικοί πια. Απαγορεύονται γιατί θεωρούνται εύθραυστοι, υποχείρια των όσων τόλμησαν να ερωτευτούν ή να αγαπήσουν. Δεν είναι σωστό, λένε. Το σωστό πλέον είναι να κοιτάς τον εαυτό σου γιατί μόνο έτσι θα είσαι καλά. Επειδή και οι άλλοι τον εαυτό τους κοιτάνε.
Κι έτσι γέμισε ο κόσμος συναισθηματικά «ανάπηρους» ανθρώπους.
Μα οι λίγοι ξεχωρίζουν πάντα, σωστά;
Οι λίγοι δίνουν νόημα στη μικρή μας ζωή.
Εσύ με ποιους είσαι;
Εκεί είναι και το μετά σου..





No Comments